Roland "Lut" Luttik

... Interview 2007

Dacht je ooit dat Leonard Cohen en Tom Waits de enige kerels zijn met een loodzware stem? Dan heb je het verkeerd. Roland "Lut" Luttik heeft net zo'n teddyberen stem, maar is op een paar van zijn melancholische nummers na, best een vrolijk type- en weet prima en ongedwongen zijn publiek te vermaken.

Vanaf januari 2007 maakt Lut solo-optredens met ondersteuning van de toetsenist Rob van Zandvoort. Rob speelde al eerder met Lut in The Jack of Hearts band. "Rob was niet de eerste de beste die ik vroeg om mij te begeleiden" grapt Lut lachend op het podium.

In 2005 maakte Lut het album: Songs from a lonely room (cd in eigen beheer) en is sindsdien muzikaal zeer actief, voor zo ver we in zijn agenda kunnen kijken althans. Het betreft grotendeels optredens in Noord-Holland, maar vaak ook daarbuiten. Buiten de regio betreft het de optredens in o.a: Alkmaar, Den Haag, Den Bosch, Enschede, Deventer- en zelfs Tilburg is hem niet te ver.

Dit jaar staan het liefst 3 platen in de planning! Een combinatie van ambitie en verhoogde productiviteit zou je zelfs kunnen zeggen.

Hieronder, "Mr. Blues" zelf aan het woord.

Interview

Roland Lut Luttik, foto's door: Alexander Vidakovic

Alexander: Was je altijd zo actief of is het pas sinds jouw "Songs from a lonely room" album?

Lut: Ik heb het nu in vergelijking met het verleden zelfs rustig. Ik speel vanaf 1985 contrabas, en heb in vele bands gespeeld, opgetreden in binnen en buitenland, en speel nog steeds contrabas bij diverse artiesten, echter niet meer in een vaste band.

Alexander: Hoe is het album Songs from a lonely room ontstaan?

Lut: Dat is een lang verhaal, ik had al wat liedjes die ik niet kwijt kon in mijn toenmalige band Drippin' Honey. Ik had een grote angst om te zingen, en nam nog al eens wat in of nam een 'rokertje' om mijn angst er onder te houden, want ik wilde wel heel graag zingen. Het resultaat was dat ik wel eens zong, maar het was nooit echt goed, en het commentaar versterkte weer die angst. Ik besloot op een gegeven moment te stoppen met drank en drugs, en heb 6 weken in een afkickboerderij in Drente gezeten. Daarna in therapie, waar op een gegeven moment bleek dat de angst was veroorzaakt op 4 jarige leeftijd toen een kleuterjuf na een musical over kabouters had gezegd 'jij kan ook niet zingen'. Ik wist dat nu niet meer, maar blijkbaar heb ik dat 40 jaar geloofd. Toen dit helder was ging ik open, en verdween die angst heel langzaam, en ben ik gaan doen wat ik diep van binnen altijd heb gewild. Het album beschrijft een beetje het afkickproces en de dingen die helder werden.

Alexander: Ben je echt zo eenzaam?

Lut: Dat denkt iedereen, maar totaal niet hoor. Ik heb bewust de eenzaamheid opgezocht, om de emoties die mij parten speelden uit te pluizen. Het altijd druk hebben was een prima camouflage.

Alexander: Waarvan de behoefte om achteraf het nummer "Ik ben god" na verschijning op je vorige album, nu als single uit te brengen?

Lut: Het nummer is opnieuw opgenomen met de band "De Snevo's", van mijn oude kameraad Fred Kienhuis, met wie ik in The Black Slacks en The Jack of Hearts speelde.
Het lied gaat over reïncarnatie, in mijn 'Lonely Room' werd mij duidelijk dat ik niet voor de eerste keer op aarde was. Het aanvaarden van reïncarnatie heeft mijn visie op het leven en de verschijnselen radicaal en onherroepelijk veranderd, en een 'beter mens' van mij gemaakt. Ik wil dat uitdragen, vooral naar de jeugd, die de toekomst heeft, vandaar de keuze het lied opnieuw op te nemen, maar nu in een 'punk-rock' uitvoering. Wij zijn 'Goden'. Ik hoop door er een 'meezinger' van gemaakt te hebben, dat de 'mantra' 'ik ben God' het goddelijke in de luisteraar wakker maakt.

Alexander: Willie Dixon's nummer: "I am the blues" heeft een speciale plek in jouw repertoire. Wat zit precies hier achter?

Lut: Willie Dixon is een held van mij, hij was producer en componist van en bassist op vele bluesklassiekers, opereerde achter de schermen, en had het als zwarte in de jaren '40 en '50 in het racistische Amerika niet makkelijk. Hij is veel geld misgelopen, en wist dat hij belazerd werd, maar zijn liefde voor muziek was groter dan de liefde voor geld, en hij heeft gewoon zijn ding gedaan en mooie nummers geschreven. In feite een 'underdog', 'I am the Blues' beschrijft dat heel goed. Ik heb mij altijd meer verbonden gevoeld met 'underdogs' als met 'de gevestigde orde'. In het lied speel ik de enige gitaarsolo van de avond, en kan mijn gitaar dan eens lekker laten janken.

Lut Luttik, 2007 Wijk aan Zee

Alexander: Je gaat een Johnny Cash cd in het Nederlands uitbrengen... dat meen je niet. Hoe moet zoiets klinken?

Lut: Hopelijk muzikaal zoals de albums van Johnny Cash, die hij in de laatste periode van zijn leven met (pop)producer Rick Rubin maakte, 'The American Recordings', voor mij de beste muziek die ooit is gemaakt, eerlijk en doorleefd. Het doorbreken de hokjesgeest, een countryartiest die popliedjes ging spelen was toen nog niet zo gebruikelijk.
Hokjesgeest veroorzaakt verwijdering tussen de mensen, ik zie liever 'verbroedering'. Ik heb een aantal van die nummers vertaald naar mijn eigen ervaringen, de thematiek van zijn songs spreekt mij aan, en in het Nederlands komt dat hopelijk beter 'binnen', bij de luisteraar.

Alexander: Johnny Cash houdt velen bezig, jou in het bijzonder. Nu na zijn dood is Cash: een held, een legende- of inmiddels een "ghost" die je niet meer weg krijgt?

Lut: Een paar dagen na de dood van Cash had ik één van mijn eerste solo-optredens, en wilde een nummer van hem spelen. Ik luisterde een aantal van zijn nummers om een keuze te maken, bij het nummer 'Why me Lord' heb ik Johnny Cash vanuit de geest in mijn 'Lonely Room' ervaren, hij gaf mij zijn zegen, en vertelde mij dat ik zijn demonen erbij kreeg.
'So, you want to sing Johnny Cash-songs, well good luck, you'll get my demons as well'. En weg was hij weer. Hij is nooit meer teruggekomen, zijn demonen wel, het lied 'Why me Lord' houdt deze op afstand, en ik heb hard aan mijzelf moeten sleutelen om deze demonen 'buiten' te houden.'Maybe Lord, I could show someone else, what I've been through myself, on my way back to you' is voor mij de sleutelzin van het nummer, vandaar dat ik mijn levenservaring zonder schroom uitdraag in de hoop dat de luisteraar, die het moeilijk heeft zijn leven en zichzelf weet te veranderen, en net zo gelukkig wordt als ik nu ben.

Alexander: Maakt het voor jou uit of je voor een volle, een halfvolle- of zelfs een bijna lege zaal speelt?

Lut: Ik wil altijd wel spelen, op zich maakt het mij niet uit. Mijn songs zijn ontstaan vanuit de stilte, en komen het beste over als het helemaal stil is, in een bijna lege zaal is het in ieder geval stil :-) en klinken de nummers extra desolaat, elk nadeel heb ze voordeel...
Tijdens mijn optredens maak ik geen feest, en 'gezelligheid' staat niet in mijn woordenboek, ‘humor en relativeren’ wel. 'De Ontmoeting' is het thema van mijn nieuwe CD, maar dan wel een werkelijke ontmoeting, geen oppervlakkigheid.

Lut samen met Rob van Zandvoort

Alexander: Je speelt ook een paar nummers van Chris Isaak. Het valt met jouw eigen nummers en de nummers van Cohen of Cash bijna niet te rijmen. Toch klinkt het goed binnen je eigen repertoire... Leg het uit.

Lut: Ik zing de nummers bijna een octaaf lager, het is eigenlijk dezelfde aanpak al 'the American Recordings' van Cash. Isaak wist mij met zijn CD 'Forever Blue', zijn plaat over een voorbije liefde, diep te raken, in die periode voelde ik dezelfde emoties, waardoor ik troost vond in deze CD. Het verlies van een liefde of het overlijden van een dierbare is ongeveer dezelfde pijn. Als ik liedjes speel van deze plaat roep ik die emoties weer op, en leer daar zo mee om te gaan, zonder iets te verdringen.

Alexander: De laatste twee jaar- en dit jaar in het bijzonder, ben je erg productief. Word je binnenkort beroemd?

Lut: Dat is niet aan mij, als ik onafhankelijk kan blijven opereren en mijn 'ding' kan blijven doen, wil ik best 'beroemd' worden. Ik heb een boodschap, die de wereld wellicht kan verbeteren, als wordt begrepen dat het nastreven van het materialisme, de daarbij horende oppervlakkigheid, en het 'ieder voor zich' een doodlopende weg is. Dat saamhorigheid, het gelijkwaardig zijn van ieder mens, het gelijk verdelen van de aardse rijkdommen, in feite de bedoeling is van het leven, wil ik dat uitdragen waar ik kan. Vooral het ontdekken wie je werkelijk bent kan ik iedereen aanraden, wij zijn 'Goden', scheppen onze eigen oorzaak en gevolg, er is geen dood, alleen leven, reïncarnatie is een feit, als je er een rommeltje van maakt kom je nog eens terug om het op te ruimen...

Alexander: Zijn muzikanten zoals jij aan het uitsterven?

Lut: Volgens mij ben ik net herboren, John Frusciante, gitarist bij The Red Hot Chili Peppers is een nog levende held van mij. ‘Onderweg’ kom ik wel jonge mensen tegen met dezelfde muzikale en levensinstelling, en ik verwacht dat dat er alleen maar meer zullen worden.

Alexander: Waar zie je jezelf over 10 jaar?

Lut: Op een podium.

Alexander: Heb je nog ambities om opnieuw met Jan-Paul van der Meij op pad te gaan, iets in de trend van: "Live in your Livingroom"?

Lut: Jan-Paul is een fijn mens, een creatieve man, met wie het fijn werken is, hij speelt ook piano op de CD-single, en goed ook. Als iemand zijn "livingroom" openstelt, komen wij spelen...