16 Blocks

... nieuw in de Bioscoop, film recensie

Echter heeft het menige meelezer de kans gegeven om een eigen mening te vormen.

16 blocks bioscoop film

Het verhaal, wat op een originele manier van clichés niet-clichés maakt, gaat over de apathische detective Jack Mosley (Willis), die zo goed als met pensioen is, en overal zijn drankprobleem met zich mee sleept. Zijn zeer aparte levensmotto “Life’s too long.” is bijzonder indrukwekkend voor de dief Eddie (Mos Def, rapper, de halfdove bommenexpert van The Italian Job), wie hij 16 blokken door New York van een cel naar de rechtbank moet brengen. Hoewel Eddie onofficieel geïntroduceerd wordt als niet meer dan een kruimeldief, blijkt hij de kroongetuige te zijn in een zaak tegen groep corrupte agenten. Dit komt aan het licht wanneer Mosley een aanslag op Eddie voorkomt, en ze in een kroeg onderduiken. Wanneer de gearriveerde hulp, waaronder de oude partner en vriend van Mosley, Frank (David Morse; The Green Mile, The Negotiator), de getuige in koele bloede dreigt te vermoorden, heeft Mosley een moment van helderheid. Hij en Eddie weten te ontsnappen en de wanhoop slaat in. Vervolgens iets meer van Bruce zoals we hem kennen; pensioen en drankprobleem daargelaten, de detective is vastberaden een keer iets goeds te doen. Dit blijkt vooral wanneer hij Eddie vertelt dat hij helemaal niet zo’n goed mens is geweest. Het wordt de eeuwige anti-held niet echt makkelijk gemaakt om zijn taak te volbrengen aangezien een flink deel van het politiecorps hem op de hielen zit. Vooral na zijn actie in de kroeg kan Mosley ook een kogel verwachten, maar hij weet ze op een slikse wijze te ontwijken. Wat volgt zijn scenes in donkere trappenhuizen, apartementen, ambulances en een bus achtervolging. Over dit laatste heb ik enige klachten gelezen; word mij nu echt verteld dat men bij elke bus achtervolging er automatisch vanuit gaat dat het gejat is van Speed?! Misschien vinden de aangesprokenen zichzelf gewoon erg scherp, omdat ze een overeenkomst kunnen zien, maar dat is niet de definitie van een idee stelen. Als je een film écht wilt bekritiseren, doe dat dan op continuiteit of foutieve feiten.

Het is overigens niet voor de hand liggend waarom regisseur Richard Donner (Conspiracy Theory, Lethal Weapon) voor een Afro-Amerikaanse bijrol heeft gekozen. Er ontbreekt namelijk elk spoor van rassendifferentie in het script en ik had Casey Affleck of Steve Buscemi het ook wel zien doen. Als het maar een nerveus figuur met een grote mond is. Ik heb helaas ook enig negatieve kritiek gelezen over Mos Def, maar naar mijn mening heeft hij zichzelf overtroffen. Zijn beheersing van het spraakgebrek en de timing van zijn uitdrukkingen zijn onverbetelijk. Hierdoor krijgt de film af en toe een iets nonchelantere houding in vergelijking met andere thrillers, wat toedraagt aan de diversiteit.

Tot slot wil ik even wat toevoegen over de recent aangenomen rollen van Bruce. Eens een diehard, altijd een diehard; dat stond al vast toen John McClane voor het eerst op het witte doek verscheen. In de afgelopen twee jaar heeft er voornamelijk ‘held’ op z’n voorhoofd gestaan. Het begon met “Hostage” (2005), waarin hij zowel een gegijzeld gezin als zijn eigen vrouw en dochter moet redden. In datzelfde jaar speelde hij in “Sin City” detective Hartigan, een bijna-met-pensioen agent die het leven van een jong meisje redt, en vervolgen ingeluisd wordt door de familie van de dader. Dit is verreweg een van zijn beste acteerwerken. Dit jaar volgde nog een meesterrol, en wel die van Goodkat in de film “Lucky Numer Slevin”. Binnenkort zal ik ook dáár uitgebreid verslag van doen, want als er één film onlangs indruk op me heeft gemaakt, is dat het wel.