Spitfall

... From a Distance, demo cd recensie 2008

Het hoesje "een embryo op een glazen potje" is mijn eerste vraagteken en het wekt al enige weerstand op. Echt, ik ben heus wel wat gewend, ik heb echter de link van het hoesje met de titel van de demo "From a distance" en de bandnaam absoluut niet.

From a Distance, demo CD

Op hun site kan ik er niets over vinden, want de site www.spitfall.com is niet online, extra jammer, want teksten zouden het geheel misschien net die toelichting kunnen geven waardoor het interessanter wordt.

De band bestaat vier, muzikale, creatieve vrienden die vanaf najaar 2006 de groep Spitfall vormen. Uiteraard hebben zij eerst in een andere bezetting, ervaring opgedaan om daarna verder te gaan, muziek maken, het serieuzer aan pakken, een album op gaan nemen en meer spelen... Spitfall was geboren. Aha, zit daar de embryo :)?
Het zijn: Richard Schnabel op Gitaar en zang, Wout Kil op gitaar, Bart Simons op bas en Wolter Schnabel op drums.

De nummers hebben een speciale manier van opbouw, vaag intro van gitaar en/of basloopjes, ondersteunend met strakke drum, rustig tussenstukje met een break en/of brug naar een refrein. De tussenstukjes bestaan uit akoestisch spel, soms wat gepiel op de gitaar, bas of drum welke op zich niet onaardig zijn. De meeste eindjes zijn zwak, de nummers worden niet echt afgemaakt, zij raken een soort uitgeput. Door het herhaalde recept in de verschillende nummers is de spanning er snel af.

Naast deze structuur wordt gewerkt met monotone zang, de zanglaag ligt er zo dik op dat de enigszins bestaande, onderliggende muzikaliteit wordt weggedrukt.
De zang is nogal zwak, vlak en meestal slecht te verstaan. Kan ik de zang wegdenken en alleen naar de muziek luisteren, dan hoor ik over het algemeen een goed samenspel van instrumenten waar ritme, vaart en energie in zit die elkaar afwisselt en aanvult op verschillende niveau's.

Van alle nummers geef ik een korte opvallendheid

Tendency: Heeft een heel sfeervol basgitaarloopje met een bijna mandoline-achtige gitaar ondersteuning Walking to you: Een slopend, trekkend begin, hebben ze er zin in of... ja, dan komt de melodieuze start van de wandeling, de betekenis van de zin: "I'm walking to you, but I don't know where or when, I'll meet you and I hope it's allright" geeft exact de slepende manier van zang aan, dus eigenlijk wel knap J. De muziek vertelt echter iets anders, iets veel spannender, dan de vocal wordt weergegeven.

Closure: Begint lekker krachtig met mooie break in basloop, dat belooft wat. Een lekker loopje in de bas, daar had ArtistX me al op gewezen en dat ben ik met hem eens, zodra de zang begint valt dit echter dood. Halverwege weer een leuk stukje bas, bijna mystiek, jammer dat dit niet vastgehouden wordt in het hele nummer.

HCIK : How good I know in dit nummer is de muziek geweldig ritmisch en mooi opgenomen, heen en weer lopend van links naar rechts. Ook nu weer de sterke bas, na enige tijd wordt er dan toch weer het algemene recept tegen aan gegooid, echt jammer mannen.

From a distance: Ja….. daar komen ze, of nee toch, niet, na het intro stappen ze over op een minder krachtig ritme en veranderen van stijl. Op zich is het middenstuk apart van stijl en goed opgebouwd ook nu weer zit de muzikaliteit van de heren er in. Na 3 min wordt het intro ritme weer opgepakt en de overgang loopt nu beter in elkaar over.

Unchained: niks opvallend nieuws.
The Cult Ha Ha Ha... de voorspelbare grap: een lange stilte is gepakt, helaas maakt dit het eindstukje nog meer aparte stukje i.p.v. een spanning die aan het einde tot een climax komt, er valt iets dood en komt aan het einde niet meer tot leven maar voelt als een slap aftreksel.

De zang vind ik saai en vlak, hoe vaak ik het ook hoor. Kan ik dit wegdenken en alleen naar de muziek luisteren, dan hoor ik een goed samenspel van instrumenten, waar ritme, vaart en energie in zit. Er zijn invloeden van rock, metal en blues.
De jongens zijn net begonnen, als ze met de zang meer gaan doen en in de nummers minder van hetzelfde gaan stoppen, kan hun embryo verder groeien.