Tussen de vrouwenbenen

Wanneer is iemand echt een racist? Kan iemand een beetje racist zijn? Eerst wel, daarna even niet- en dan opnieuw weer wel? Kan een racist een dagje over slaan, om een dagje geen 'racist' te zijn?

Het lijken in eerste instantie zeer simpele vragen te zijn, maar niets is minder waar dan dat. Soms vind je juist voor dit soort complexe vragen, een antwoord op een zeer onvoorspelbare plek: tussen de vrouwenbenen.

Ongeveer 13 jaar geleden, gelijk na het verhuizen- op mijn oud adresje, was mijn eerste kennismaking met mijn buren zeer confronterend. Het eerste wat mijn buurman tegen me zei, was: dat hij en zijn vrouw vanwege buitenlanders al vier keer verhuisd waren!

Dat ik dan als buitenlander zijn 5e buurman werd, leek me statistisch gezien zeer onwaarschijnlijk, dus ik ging er van uit dat hetgeen hij zei maar hooguit één keer in het echt was voorgekomen.

Laten we ze hier voor de gezelligheid Hans en Toos noemen, lekker non-fictief maar toch discreet. Nu hebben ze de namen van mij gekregen- en zijn het dus echte mensen.

Vanaf dag één wist ik al dat de relatie met mijn buren onder druk zou komen te staan en het was slechts een kwestie van geringste aanleiding tot er de eerste gedonder kwam. Kort na mijn verhuizing kreeg ik twee meisjes op bezoek. Ze wilden graag een jointje roken, maar omdat ik toen niet (meer) blowde en ook niet meer rookte, verzocht ik ze vriendelijk of ze op m'n balkon zouden gaan blowen, wat ze vervolgens ook heel braaf deden.

Maar mijn autochtone buurman Hans zag het duidelijk niet zitten en stuurde de mensen van de woningbouwvereniging op me af. (Destijds hete dat bedrijf "De Kennemer Wooncombinatie" via wie ik een flat huurde. Nu 13 jaar later is het bedrijf officieel niet meer in Beverwijk gevestigd, maar in Heemskerk- en gaat bovendien onder een andere naam...)

De mensen van De Kennemer Wooncombinatie stonden de volgende dag al op m'n stoep, met een verzoek of ze naar binnen mochten, om mijn woning "naar drugs" te inspecteren, want er waren namelijk klachten bij ze binnen gekomen- en "de buurt" zich zeer ongerust maakte. Ik liet ze uiteraard vriendelijk binnen.

Later begreep ik van mijn vrienden dat ik het helemaal niet hoefde te doen- en dat zo'n inval bovendien hartstikke "illegaal" was, maar ik lag er zelf 's nachts niet echt wakker van, behalve dat ik het zeer grappig vond voor een land waar om elke hoek geblowd werd- en de coffeeshops bovendien legaal waren!

De dag erna had ik het idee dat ik er wellicht iets aan kon doen om mijn buren op mijn aanwezigheid alvast te laten wennen- en dat deed ik ook.

Ik deed de deur van mijn balkon wijd open en zette Led Zeppelin aan.
Stereo op 10!

Even later schreeuwde mijn buurvrouw Toos over het balkon: "Aleeeeeeeex, zit je Led Zeppelin te draaien???"
"Jaaaa!" schreeuwde ik vanuit mijn huiskamer terug.
"Wil je ze voor me branden alsjeblieeeeeeeft?!" kwam er een nieuw schreeuwerig oproepje van Toos via mijn balkon binnen.

Enkele uren later, begin van de avond, stond ik aan hun voordeur, met vier gebrande Led Zeppelin schijfjes in mijn handen. Toos deed de deur open.

"Je realiseert je wel dat je mij tot het 'illegaal kopiëren van muziek' hebt aangezet", zei ik tegen Toos, "aangezien ik zelf uitsluitend originele cd's koop, doe ik dit normaal nooit- en voor jou maak ik dus een uitzondering, dat begrijp je wel, ...als je het maar niet door vertelt", voegde ik er nog met een glimlachje bij.

Het duurde nog een paar weken tot ook Hans even bijdraaide, onder invloed van Toos of Zeppelin muziek, deed hij het toch, ook al bleef hij wel van tijd tot tijd alsnog over buitenlanders kankeren, wat ik toen simpelweg verder negeerde.

Het kwam daarna steeds vaker voor dat nu ook Hans regelmatig over mijn Balkon even zijn stem liet horen, zeker in de zomermaanden. Hij hield het wel eenvoudig- en simpel bij maar één ding, namelijk zijn ding: "Aleeeeeeex, waar blijf je nou? Kom je op het balkon om met mij bier te drinken?!"

Schattig.

Enkele jaren later was Hans onverwachts weg- en kwam Toos bijna dagelijks aan mijn voordeur, eerst om te kijken of ik thuis was, want toen draaide ik nog onregelmatige diensten in een ziekenhuis, maar als ze eenmaal binnenkwam, barste Toos per definitie gelijk in tranen.

"Alex, ik snap er echt niks meer van. Ik ben niet 'anti buitenlanders' iemand, ik kan met iedereen goed opschieten, maar het was Hans die altijd onnodig herrie schopte, zeker als ie wat drank op had. En nu is ie bij mij weg. Hij is ervandoor.... Met een Surinaamse vrouw!"

Het stond op het voorste van mijn tong om tegen haar te zeggen: "schat, dan pak jij lekker een Surinaamse man- en is iedereen weer happy!"

Surinaamse vrouw, potlood. Alexander 1995.

Het kan best dat de Surinamers bij de autochtone blanke Nederlanders een en ander toch los maken. Het kan evengoed dat alle Surinamers door iedereen in Nederland per definitie als autochtonen beschouwd worden, omdat hun land eenmaal ooit bij het "koninkrijk" hoorde, of zelfs dat specifiek deze Surinaamse vrouw in Nederland geboren- en getogen was, dat hij haar dan voor een autochtone vrouw zag en het voor Hans een groot verschil maakte. We zullen het in de context van dit verhaal nooit echt weten... maar ik gok er toch op - dat het allemaal "tussen de vrouwenbenen" zit. "Pussy power", om het in de woorden van Iggy Pop uit te drukken, waar bijna geen enkele man tegen op kan.

Ook een racist niet.

Maar ik zweeg en bood Toos wel luisterend oor en nog een kopje koffie aan, beslist geen alcohol, want Toos was toen al aan medicijnen- en daar hield ik rekening mee.