Sitemap
Copyright © Studio Artist X 2004-2010, KvK nr. 34202110
Vervolg van het verhaal Katten management ...
In het boek van Julius Fast (Body Language) kwam ik een heel interessant experiment tegen, het "territorium" spelletje verhaal. Ik besloot om zo'n experiment direct op mijn poezen toe te passen en tot mijn verbazing was de na-effect heel wat anders dan bij de mensen of leeuwen.
Hoe reageren wij wanneer iemand ons de territorium probeert te ontnemen of te beperken? Volgens Fast voelen wij ons daarbij ongemakkelijk en in extreme situaties ook wel benauwd, zonder er eens bewust van te zijn waar het allemaal vandaan komt en ook al weten we niet altijd wat er precies gaande is. Wanneer we het bijvoorbeeld niet meteen bewust door hebben dat onze territorium kleiner wordt. Onbewuste deel van onze hersenen registreert het namelijk wel!
Lijkt mij logisch. Het is ook logisch dat een kat zich eveneens ongemakkelijk zal voelen. Een leeuw zal (als reactie) tot een aanval over gaan als die met zijn rug tegen de muur staat en hij er in de nauw wordt gedreven, maar de (meeste) katten zijn niet meer wild, wel "opportunistisch" en reageren hier helemaal anders op. Net als een leeuw, wil een kat ook haar territorium koste wat kost terug hebben, maar gaat dan alleen wat "slimmer" te werk.
Het is net iets over acht uur 's avonds. Ik zit op de bank en kijk naar "Sex and the City" serie. Samen met mijn poezen uiteraard. Ik heb zo'n 1/3 van mijn bank in beslag genomen en me aan de rechtere kant van de bank lekker aangeleund. Het zit prettig zo. Mijn kat Lucifertje kent mijn patroon al zo'n beetje en zodra de tv aangaat, zo rond acht uur, springt zij ook op de bank. Lekker gezellig bij de baas. Dit gebeurt vrijwel elke avond. Eventjes dan, voor de rest staat dat stomme buis uit.
Zij heeft eveneens een eigen patroon gedrag. Eerst begint ze met d'r haren schoonmaak en strekt zich vervolgens lekker op de bank, zolang ze is... maar dan wel heel associaal (zie plaatje hieronder). Ze strekt haar lijf volledig en opvallend genoeg neemt ze 2/3 van de bank in beslag. Ik zit dus maar op 1/3.
Wat betekent zoiets?
Heb je er wel 's over nagedacht? (ik niet hoor, is me tot nog toe niet eens opgevallen!)
Waarom zij 2/3 en ik maar 1/3?
Hmmmmmm... INTERESTING!
Ook dát doet zij elke avond opnieuw. Raar genoeg viel het me nu pas op nadat ik dat territorium passage uit het boek Body Language gelezen had...
Jeetje, dat we zo blind kunnen zijn in onze dagelijkse levens!
Enkele tellen later draait ze zich om en neemt een andere houding, mooi zo, nu kan ze beter observeren. Inmiddels heb ik een paar voorwerpen op haar territorium geschoven. Zij is immers gewend dat haar baas zijn asbak, ansteker, ed. op de bank naast zich heeft. Het is dus ietwat ongunstig voor zo'n experiment, BUT HEY, nobody's perfect!...
Zij blijft voorlopig zelfverzekerd, onbezorgd en flegmatisch.
Ik zet het door en ben haar nu duidelijk aan het intimideren door voorwerpen zelfs op haar poten te leggen. Haar ogen gaan wat opener maar zij blijft vooralsnog rustig.
Mijn poes is zeer geduldig en tolerant. Ze neemt pas een stap terug als ik haar met mijn voorwerpen wat duwtjes begin te geven. Eindelijk heeft ze het in de gaten en begint zo'n beetje bezorgd naar te kijken.
Maar nu gebeurt er iets onverwachts. Ze staat op, loopt over mijn geplaatste voorwerpen heen en komt naast me zitten. Dit heeft m.i. minstens twee a drie betekenissen.
Slim meiskie! Maar daar trap ik niet in. Ik duw haar zachtjes van de bank, onder haar protest uiteraard. Alle voorwerpen laat ik daar voorlopig liggen, waar ze al zijn. Het lijkt net een "koude oorlog" spel.
En een paar minuten later is het weer zo ver. Zij is terug, springt terug op dat klein stukje bank dat nog beschikbaar is en realiseert zich dat ze nu nog maar een klein plekkie aan territorium ter beschikking heeft. Het lijkt alsof ze haar kop even in de zand steekt, hopende dat ik haar dat kleine stuk bank toch zal gunnen.
... waarop ik opnieuw in actie kom, dit keer wat agressiever. Zij is duidelijk aan het nadenken.
Zij zit er nu ongemakkelijk bij, maar ik maak het nu nog exremer voor haar en plaats dit keer de spullen ook op de bovenrand van de bank, ik ben haar ermee aan het omsingelen... net zoals Rusland en China momenteel door de NAVO fascisten omsingeld worden. Zij is nu flink in de war.
En wordt zelfs pissig!
Zij is duidelijk ongerust over al die storende elementen en gaat bijna over tot een aanval!
Op het laatste moment verandert ze gauw van haar gedachten en in plaats van een aanval, haalt zij haar ouwe truc uit de doos en komt opnieuw op de krant liggen, op een stuk territorium dat zij opnieuw als "vrij gekomen territorium" ziet/ervaart... of simpelweg CLAIMT!
Ook dit keer ga ik daar niet akkoord mee en duw haar zachtjes van de bank af. Zij verzet zich en probeert met haar poten zich aan de krant vast te klemmen.
Ik hoor haar mij een Maaaaauw! protest geven en eenmaal op de vloer zoekt ze een plek onder m'n huiskamer tafeltje.
Daar gaat ze vervolgens liggen op een manier wat opnieuw een heleboel betekenissen kan hebben.
Zij verstaat mijn NEE wel duidelijk en kiest nu om elders te gaan zitten.
De plek waar zij nu ligt is wat kleiner, net breed genoeg voor haar zelf, is ietsjes "lager" dan de bank waar haar baas op zit, maar ze blijkt uiteindelijk daar wel vrede mee te hebben want daar heeft ze tenminste een "eigen plekkie", ligt op een zachte stof (prettig) en dat is aan haar huiding duidelijk te zien. Zij is nu ook wel gekroeld i.p.v. gestrekt. Dus zij is nu ook een beetje in een zich-zelf-trosten modus.
Meer territorium betekent vaak ook meer status en per definitie ook meer macht. Het hangt er vanaf om welke territorium het gaat. De bank waar de baas op zit, is voor de kat in vele opzichten waardevoller dan een stoel waar ze alleen op kan zitten, ook al is die alleen van haar zelf. Het gaat er niet per se om de hoeveelheid van haar territorium of zelfs eigendomsrechten (is het alleen iets van/voor haar zelf?!) maar vooral om de kwaliteit, versus de plaats zelf. Hoe hoog is het? Met wie zit ik er op, oftewel wie zijn mijn vrienden versus bondgenoten? Van wie krijg ik de aandacht? En hoe dicht zit ik bij de baas?
Vreemd?
Nee, want wij mensen denken en handelen precies zó!
Kijk om je heen. In bedrijfsleven zie je zoiets op z'n best...
Op de bank is zij ook prima in vizier van mijn andere kat Tijger. Hij ligt rustig lijntegenover ons, lekker op zijn mandje- en met klein beetje mazzel (voor Lucifertje) slaapt hij niet - maar houdt ook zelf de boel in de gaten, wat er allemaal gaande is... Als Lucifertje dan ongestoord naast me kan liggen, of nog erger, door mij geaaid wordt, heeft dit weer een bepaalde betekenis en zenden zowel zij als ik aan Tijger duidelijke signalen. Hierdoor kan Tijger theoretisch verdrietig of zelfs depressief van worden (kijk een keertje voor de gein [maar een keertje dan, echt niet meer dan één keer!] hoe kinderen zich gedragen als de aandacht die je ze geeft niet even verdeeld is)... en dat is precies hetgeen Lucifertje in sommige (al dan niet de meeste) gevallen wil.
Zelfs wanneer zij de strijd verliest, komt haar opportunisme weer te voorschijn en ze probeert het simpelweg opnieuw, en opnieuw, en opnieuw... Katten eigen!
Als wij mensen zo'n wilskracht zouden hebben en net zo opportunistisch ingesteld zouden zijn als katten, geen levensdoel zou voor ons onbereikbaar blijven.
P.S. Dank Lucifertje voor je deelname aan zo'n idioot spelletje van je dwaze baas. Je heb het goed gedaan meiskie!
----------
Lees ook het vervolg van dit verhaal: Kat van Pavlov